वेड्या रात्रींची कहाणी...

खरंच त्यावेळी आपण किती वेड्यासारखं वागायचो!
फोनवर बोलता बोलता, अख्खी रात्र जागायचो.
कधी अखंड बडबड करत, मनातलं सारं काही बोलायचो.
कधी नुसतंच गप्प राहून, मुके श्वास मोजायचो!

खरंच त्यावेळी आपण किती वेड्यासारखं वागायचो!

कधी एखाद्या शुल्लक कारणावरून मनसोक्त भांडायचो,
मीच बरोबर अन तू चूक हे अगदी हिरीरीने मांडायचो.
मनात दडवलेल्या गोष्टी, मग हळूच एकमेकांना सांगायचो.
ऐकून कसं वाटलं तुला? अशी direct reaction मागायचो!

खरंच त्यावेळी आपण किती वेड्यासारखं वागायचो!

एकमेकांच्या मिठीत विसावण्याची, वेडी आस धरायचो,
ते शक्य नाही कळाल्यावर, उशीला घट्ट कवटाळायचो.
उजाडेपर्यंत असंच एकमेकांच्या उश्याशी बसून राहायचो.
पहाटेची स्वप्नं अशी, उघड्या डोळ्यांनीच पाहायचो!

खरंच त्यावेळी आपण किती वेड्यासारखं वागायचो!

जखम...

जखमेत त्या सुगंधी, अजुनि थोडी ओल आहे.
तू हसत हसत दिधला, तो घाव खोल आहे.

प्रेमाशिवाय जगलो, दीर्घायुषी होऊनि...
जगणे कसे म्हणु त्या?  जे मातीमोल आहे.

जुळल्या मनामनांच्या, तारा अशा कि आता,
कुठली तुझी नि माझी? इतकाच घोळ आहे.

आरंभिलो जेथुनि, तेथेच पोचलो पुन्हा,
मज सांगती चंद्र-तारे, ही पृथ्वीच गोल आहे.

भेटायचो तुला मी, ज्या धुंद सागरापाशी...
तो बोलका किनारा, आता अबोल आहे.

कधीतरी...

कधीतरी उगाचच खूप एकटं वाटतं,
कधीतरी उगाचच डोळ्यात पाणी दाटतं.
मी लाख रोखू पाहतो त्या जलधारा,
पण तू समोर येताच सारं आभाळ फाटतं!

तुझ्यासवे चेतवते, पुन्हा ती सोनेरी आठवण.
तुझ्या सहवासातील ते धुंद गुलाबी क्षण.
आठवणींच्या वाटा तुडवत, मी येऊन थबकतो तिथे,
एकटा सोडून मला गेली होतीस जिथे!

मनात प्रश्नाचं काहूर माजतं,
जे पुन्हा पुन्हा मला हेच विचारतं.
कुणाचं प्रेम अचानक इतकं कसं काय आटतं?

कधीतरी उगाचच खूप एकटं वाटतं,
कधीतरी उगाचच डोळ्यात पाणी दाटतं......

अश्रुवर्षा...

किती पाहिले मी ऋतू पावसाचे,
सखे सोबती चिंब ओले जयात!
परि मज नव्हती, आसक्ती त्या जळाची,
राहिलो कोरडा मी, त्या ओल्या वयात!

पाहून दाटलेले मेघ नभी यंदा,
वाटे आपणही भिजुनी बघावे तयात!
श्वासात भरुनी घ्यावा, तो सुगंध मातीचा,
आणिक झेलावे, ते थेंब टपोरे हातात!

पाऊल ठेवता मी, त्या खुल्या अंगणात,
नभ सारे मोकळे, झाले एका क्षणात!
मज भिजवू न शकल्या, त्या प्रेमधारा,
मग भिजलो पुन्हा मी, अश्रूंच्या पावसात!

पुन्हा.....

गुढीपाडव्याच्या मंगल दिवसासोबत चैत्र मास प्रारंभ झाला आहे, अर्थातच वसंत ऋतूचेही आगमन झालेले आहे. निसर्गाने पुन्हा एकदा कात टाकलीये. काही दिवसांपूर्वीपर्यंत रुक्ष वाटणारी धरती आणि झाडे लवकरच पुन्हा एकदा हिरव्यागार रंगात न्हाऊन निघणार आहे. अशातच मला सुचलेल्या या काही ओळी खाली देत आहे.

शिशिरातली पानगळ ओसरली,
धरती नव्याने फुलारली.
पहा वसंताची चाहूल येता,
पुन्हा पानं पानं थरारली.

कोमेजलेली ती सारी स्वप्ने,
पुन्हा आज फिरुनी तरारली.
पुन्हा छेडिले सूर वेड्या मनाने,
अन तार हृदयाची झंकारली.

अशी आज एक वादळी लाट आली,
किनाऱ्यासी स्तब्ध नौका शहारली.
पुन्हा सोडिण्या तिला त्या सागरात,
पहा शिडे आम्ही उभारली...!